{{weatherData.name}} {{weatherData.weather.main}} C {{weatherData.main.temp}}
|

در هفته های اخیر عناصر ضدانقلاب و معاندین با همراهی برخی مزدوران داخلی شان در فضای مجازی، پروژه تطهیر و مظلوم جلوه دادن، یک عنصر تروریستی به نام «رامین حسین پناهی» عضو گروهک تروریستی و تجزیه طلب کومله را کلید زده اند.

نشان دادن جسم بی جان به جای تازه داماد ! + عکس

در هفته های اخیر عناصر ضدانقلاب و معاندین با همراهی برخی مزدوران داخلی شان در فضای مجازی، پروژه تطهیر و مظلوم جلوه دادن، یک عنصر تروریستی به نام «رامین حسین پناهی» عضو گروهک تروریستی و تجزیه طلب کومله را کلید زده اند.

نام «کومله» را باید مترادف با «داعش» دانست؛ گروهکی تجزیه طلب و ضدایرانی که اعضایش در آدم کشی و جنایتکاری چیزی کمتر از داعشی ها نداشته و ندارند. اعضای این گروهک در مقطعی بویژه در دهه ۶۰ وحشیانه ترین جنایات را علیه مردم شمالغرب کشور مرتکب می شدند؛ از سربریدن تا شمع آجین کردن و سوزاندن.

نگاهی گذرا به جنایت ها و شرارت های گروهک تروریستی و تجزیه طلب کومله، عمق دشمنی سرکردگان و عناصر این گروهک با مردم ایران و مردم انقلابی کردستان را عیان می کند. در ذیل به گوشه ای از جنایت کومله ای ها یعنی همکاران رامین حسین پناهی اشاره شده است.

شهید مهدی میرحسینی ۱ آذر ۱۳۴۳ در مشهد متولد شد. پدرش کشاورز بود و در کنار کشاورزی، بنایی هم می کرد. مهدی تحصیلاتش را تا ششم ابتدایی ادامه داد، سپس درس را رها کرد و در کنار پدرش به کشاورزی و بنایی مشغول شد. او در ۱۷ سالگی عازم جبهه شد و سرانجام بعد از ۴ سال حضور فعال در جبهه، ۶ آبان ۱۳۶۴ در مسیر جاده مهاباد، بر اثر انفجار خمپاره توسط عوامل گروهک تروریستی کومله، به شهادت رسید.

آنچه در ادامه می خوانید شرحی است بر گفت وگوی بنیاد هابیلیان با مادر شهید مهدی میرحسینی:

«از صبح دل شوره عجیبی داشتم، به بازار رفته بودم تا برای عروسی مهدی پارچه بخرم. اصلا تحمل نداشتم. زود به خانه برگشتم. هنوز دیوار های خانه بوی رنگ می داد. مهدی بوی رنگ را دوست داشت، با خود گفتم: «ای کاش اینجا بود.» تقریبا همه کار ها را انجام داده بودم. حوض را شسته بودم و چند ماهی قرمز داخل حوض انداختم. مطمئن بودم که مهدی خیلی خوشحال می شود. قرار بود عصر اصغرآقا بیاید و ریسه ها را ببندد. صدای کوبیدن در آمد. ناخودآگاه بند دلم پاره شد. سریع چادرم را از روی بند برداشتم و سرم کردم. در را باز کردم، فاطمه خانم، زن همسایه بود. چهره اش مثل همیشه نبود. گفت: «چه بوی خوبی می آید.» گفتم بوی رنگ است. برای عروسی مهدی در ها را رنگ زدیم. بغض کرده بود، گفتم چیزی شده است؟ اصلا فکر نمی کردم ناراحتی او مربوط به مهدی باشد. چیزی نگفت. کمی نشست و بعد هم رفت. دوباره در زدند. برادرم بود. لباس مشکی پوشیده بود. تا چشمش به من افتاد، من را بغل کرد و گفت: «مهدی شهید شد.» اشک هایم خشک شده بود. باور نمی کردم مهدی را دیگر نمی بینم. تا صبح کنار حوض نشستم و به ماهی ها خیره شدم. خاطراتش را از بچگی مرور می کردم. صبح به معراج شهدا رفتیم. جسم سوخته ای را نشانم دادند و گفتند: «این شهید شماست.» باورم نمی شد این جنازه پسرم باشد. به او گفتم مهدی تو مادرت را خیلی دوست داشتی، اگر مهدی هستی، یک نشانه ای به من بده وگرنه من از نبودنت می میرم. همان لحظه دستش را تکان داد. سرم گیج رفت و افتادم.

مراسم بزرگداشت شهدا در مهاباد برگزار می شد و مهدی برای آن مراسم غذا می برد. در راه به کمین کومله برخورد کرد و ماشینش توسط نارنجک کومله به آتش کشیده شد. پیکرش به طور کامل سوخته بود. او را از روی پلاکش شناسایی کردیم.

اسمش را مهدی گذاشتم؛ چون به حضرت مهدی (عج) علاقه زیادی دارم. از کودکی ساکت و آرام بود. بزرگتر که شد، به قرآن خواندن و مسجد رفتن علاقه مند شد. درسش را تا ششم ابتدایی خواند و دیگر ادامه نداد، دوست داشت کار کند و به پدرش کمک کند. مهدی خیلی نجیب بود و عاقلانه رفتار می کرد.

زمان انقلاب همراه من یا پدرش در راهپیمایی ها شرکت می کرد. بعضی وقت ها که من بخاطر کار های خانه و نگهداری از بچه ها نمی رسیدم در راهپیمایی شرکت کنم، به من می گفت: «مادر شما به راهپیمایی برو. من از بچه ها نگهداری می کنم» تا زمانی که می رفتم و می آمدم، همه کار های خانه را انجام داده بود. همیشه نصیحتش می کردم که برو سر کاری که عاقبت داشته باشد، می گفت: «دوست دارم روحانی شوم.

بعد از شهادتش، متوجه شدیم در مساجد مداحی می کرده است. به فکر همه بود. زمستان ها دور از چشم من، برف جلوی در همسایه ها را پارو می کرد.قصد ازدواج نداشت، من اصرار کردم. می گفت: «جنگ تمام شود، بعد ازدواج می کنم.» با اصرار های من بلاخره قبول کرد. یکبار که به مرخصی آمد، خواستگاری رفتیم و عقدشان کردیم. قرار شد چند ماه بعد مراسم ازدواجشان را بگیریم که دوباره به جبهه رفت. من مخالف جبهه رفتنش بودم، مهدی فرزند اولم بود. وابستگی زیادی به او داشتم؛ اما مخالفت های ما فایده ای نداشت. تصمیمش را گرفته بود.

 

آنچه دیگران میخوانند
آنچه دیگران میخوانند

ارسال نظر

 

پندار اقتصادی

دیگر رسانه‌ها